Hayatın içinde çoğumuz çok iyi birer “verici” olmak üzere eğitildik. Sevgimizi sonuna kadar akıtırız, zamanımızı başkaları için harcamaktan çekinmeyiz, birinin bir derdi olduğunda ilk koşan biz oluruz. Vermek bize kendimizi güçlü, güvende ve faydalı hissettirir. Peki ya iş almaya geldiğinde? Birisi bize içten bir övgüde bulunup “Bugün ne kadar…

  Hayatımız boyunca bize hep uyumlu olmayı, idare etmeyi, başkalarını kırmamayı ve ne pahasına olursa olsun “iyi insan” kalmayı öğrettiler. Çocukken uslu durduğumuzda takdir edildik, büyüdüğümüzde başkalarının işine koştuğumuzda “ne kadar düşünceli” dendi, ilişkilerimizde kendi isteklerimizi sineye çektiğimizde ise “ne kadar fedakâr” ilan edildik. Peki ya içimiz? Herkesi mutlu etmeye…

Bazen insan evindeyken bile evini özler mi? Koltuğunda otururken, etrafında her gün gördüğü eşyalar dururken, hatta en sevdikleri yanındayken bile içine düşen o tarif edilemez “buraya ait değilim” hissiyle kaç kişi tanışmıştır acaba? Yazın ilk günlerini yaşadığımız, dışarısının cıvıl cıvıl olduğu şu günlerde etrafıma bakıyorum; herkes bir yerlere kaçma, bir…

Hayatı sindirmek, bu kelime öbeği beni üzerinde o kadar çok düşünmeye itti ki. Günümüz koşullarında yediğimiz yemeği bile sindirmekte zorlanırken hayatı sindirmek, onu sindirerek yaşama fikri sandığımdan daha çok canımı acıttı, itiraf ediyorum. Tüm işim telefonla yürürken bazen öyle bunalıyor ve sıkılıyorum ki. Telefondan kafamı kaldırıp kuşların sesini duymayı tercih…

Nisan ayının o taze, yerinde duramayan enerjisi her yanımızı sardı. Doğa, büyük bir iştahla uyanırken; ağaçlar çiçek açma yarışına girmiş, kuşlar çoktan kendi şarkılarını bestelemeye başlamış gibi görünüyor. Baharın bu kolektif “yenilenme” coşkusu dışarıda ne kadar güzelse, içeride; yani bizim zihnimizde bazen bir o kadar yorucu olabiliyor. Çünkü bahar, sadece…

  Geçtiğimiz günlerde ekinoksu geride bıraktık; doğanın o muazzam dengesini, geceyle gündüzün birbirine eşitlenişini selamladık. Ancak doğa bu dengeyi sessizce ve kendi ritminde kurarken, biz modern hayatın içinde çoğu zaman kendi dengemizi bir kenara itip bir “yetişme” yarışına giriyoruz. Pazartesi sabahı uyandığında zihninde dönen o bitmek bilmeyen listeler, cevaplanması gereken…

Mükemmeliyetçilik yeni başlangıç korkusunu büyüten en güçlü faktörlerden biridir. “Ya tam olacak ya hiç olmayacak” düşüncesi bizi hareketsiz bırakır. Oysa gerçek şu: Kimse tamamen hazır hissettiği için başlamaz. Hazırlık çoğu zaman yolda oluşur.

Bazen hayat durmamışken bile durmuş gibi hissedilir. Günler geçer, sorumluluklar yapılır, hatta dışarıdan bakınca her şey “normal” görünür. Ama içten içe bir ses fısıldar: Hayatım neden ilerlemiyor? Belki sen de son zamanlarda sık sık şunu düşünüyorsundur: “Hayatım neden ilerlemiyor?” “Ben neden yerimde sayıyorum?” “Herkes bir şeyler yapıyor gibi, ben neden…