Hayatımız boyunca bize hep uyumlu olmayı, idare etmeyi, başkalarını kırmamayı ve ne pahasına olursa olsun “iyi insan” kalmayı öğrettiler. Çocukken uslu durduğumuzda takdir edildik, büyüdüğümüzde başkalarının işine koştuğumuzda “ne kadar düşünceli” dendi, ilişkilerimizde kendi isteklerimizi sineye çektiğimizde ise “ne kadar fedakâr” ilan edildik. Peki ya içimiz? Herkesi mutlu etmeye çalışırken kendi içimizde kopardığımız o sessiz fırtınaların, her “evet” derken ruhumuzdan eksilen o parçaların hesabını kim tutuyor? Bir gün bir bakıyoruz ki; başkalarının hayatlarını kolaylaştırmak için didinirken, kendi hayatımızın içinde bir yabancıya dönüşmüşüz. Ne zaman kendi alanımızı korumak istesek, ne zaman dilimizin ucuna bir “hayır” gelse, arkasından dev bir suçluluk dalgası yükseliyor ve bizi yine o eski, tanıdık teslimiyete geri fırlatıyor. Peki, biz sınır çizmenin hafifliği neden bencillik olarak sayılıyor ve suçluluk duymadan “hayır” demeyi nasıl öğreneceğiz?
Fedakarlık Maskesi Neden Sınır Çizmenin Hafifliği Önünde Bir Engel?
Dürüst olalım; çoğumuzun o çok gurur duyduğu “fedakârlık” ve “kimseyi kıramama” hali, aslında derin bir sevilmeme ve terk edilme korkusundan beslenir. Bilinçaltımız bize fısıldar: “Eğer onların her istediğini yaparsan, seni severler. Eğer sınır çizersen, onlara hayır dersen, seni yalnız bırakırlar.” Bu yüzden, enerjimizi emen o arkadaşın saatler süren şikâyet telefonlarını dinlemek zorunda hissederiz. İş yerinde kendi görevimiz olmayan dosyaları sırf “hayır” diyemediğimiz için üstleniriz. Ailemizin bizim adımıza aldığı kararlara, içimiz kan ağlasa da uyum sağlarız.
Ancak bu sahte uyumun çok ağır bir faturası vardır. Sınır çizemediğimiz her an, kendi enerji alanımızın kapılarını dış dünyaya sonuna kadar açmış oluruz. Başkalarının öfkeleri, beklentileri, hayal kırıklıkları ve toksik enerjileri bizim içsel evimizi işgal etmeye başlar. Bir süre sonra neden bu kadar yorgun olduğumuzu, neden yataktan kalkacak enerjiyi bulamadığımızı sorgularken buluruz kendimizi. Oysa o yorgunluk fiziksel değildir; ruhumuzun, sınırları ihlal edildiği için verdiği bir alarmdır. Kendi alanını koruyamayan insan, hayatın içinde sürekli başkalarının senaryolarında figüranlık yapmaya mahkumdur.
Sınır Çizmek Bir Savaş Değil, Bir Netliktir
Sınır çizmek denildiğinde insanların aklına genellikle kavga etmek, köprüleri yakmak veya bencilce etrafa duvarlar örmek gelir. Oysa sınır çizmek, bir savaş ilanı değildir; aksine, karşı tarafa kendinizi sevgiyle ve netlikle tanıtma rehberidir. “Benim sınır çizgim burası, buraya kadar gelebilirsin ama buradan sonrası benim kutsal alanım” demektir.
Kendinize ait güvenli bir ev inşa ettiğinizi düşünün. O evin kapısını kilitlemek, pencerelerine perde asmak bencilce bir davranış mıdır? Yoksa evi korumanın en temel yolu mudur? İşte ruhsal sınırlar da tam olarak budur. Siz sınır çizmediğinizde, evinizin kapısını ardına kadar açıp yoldan geçen herkesin içeri girip salonun ortasına çöp bırakmasına izin vermiş oluyorsunuz. Sonra da “Bu ev neden bu kadar kirli?” diye hayıflanıyorsunuz. Temizlik, önce o kapıyı ne zaman kapatacağınızı bilmekle başlar.
Adım Adım Sınır Çizmenin Hafifliği: Suçluluk Duygusunu Dönüştürmek
Birine “hayır” dediğinizde içinizde yükselen o ezici suçluluk hissi çok normaldir. Çünkü bugüne kadar hep “başkalarını memnun etme” programıyla çalıştınız. Yeni bir davranış sergilediğinizde, zihin hemen eski güvenli alanına dönmek için sizi suçlulukla sabote etmeye çalışır. Bu döngüyü kırmak için şu adımları hayatımıza katmamız gerekir:
- Zaman Kazanmak: Birisi sizden bir şey talep ettiğinde veya alanınızı ihlal edecek bir teklifle geldiğinde, hemen o otomatik “tamam” cevabını vermeyin. Kendinize bir alan açın. “Bunu bir düşünmem gerekiyor, sana birazdan döneceğim” demek, o suçluluk refleksini sakinleştirmek için size zaman kazandırır.
- Açıklama Yapma Zorunluluğunu Bırakmak: “Hayır” dedikten sonra arkasına saatler süren bahaneler, mazeretler ekleme ihtiyacı hissediyoruz. Çünkü kendimizi suçlu buluyoruz. Oysa “Şu an buna enerjim yok” veya “Bu benim için uygun değil” demek tek başına yeterli bir açıklamadır. Kendinizi savunmak zorunda hissettiğiniz her an, karşı tarafa sınırınızı esnetmesi için bir açık kapı bırakmış olursunuz.
- Bedenin Bilgeliğine Güvenmek: Bir şeye “evet” derken içinizde bir sıkışma, midenizde bir düğüm veya omuzlarınızda bir ağırlık hissediyorsanız, bedeniniz size “hayır” demektedir. Akşam tüm o dış dünyanın sesleri çekildiğinde, masanızda yanan o sakin ışığın altında günlüğünüzü açın. O gün kimlere, içten içe “hayır” demek isterken “evet” dediğinizi yazın. O an bedeninizde ne olduğunu fark edin. Beden asla yalan söylemez.
Sınır Çizmenin Hafifliği Bize Hangi Güvenli Limanı Sunar?
Şunu asla unutmayın: Bir başkasına verdiğiniz her sahte “evet”, kendinize söylediğiniz çok gerçek bir “hayır”dır. Siz kendinize “hayır” dedikçe, öz değerinizden, bereketi hak etme inancınızdan ve yaşam enerjinizden çalarsınız. Başkalarını kırmamak için kendinizi parça pinçik etmeyi bıraktığınızda, o sınır çizmenin getirdiği o muazzam, hafifletici özgürlükle tanışacaksınız.
İlk başlarda etrafınızdaki insanlar bu yeni halinizden rahatsız olabilirler. Çünkü onlar sizin sınır çizmediğiniz, her işlerine koşan o eski versiyonunuzu kullanmaya çok alışmışlardı. Bırakın rahatsız olsunlar. Sizin sınır çizmeniz nedeniyle sizden uzaklaşan insanlar, zaten sizin varlığınıza değil, sağladığınız konfora değer verenlerdir. Kendi alanını şefkatle ve kararlılıkla koruyan bir insan, dünyaya sunabileceği en temiz, en huzurlu halini koruyor demektir.
Ve bu hayatta, kendimize duyduğumuz o derin saygıdan daha büyük bir güvenli liman yoktur.
Bir yanıt yazın