Hafta boyunca kendi ruhsal sınırlarımızın etrafında şefkatli ve güçlü bir bağ kurduk; önce suçluluk duymadan hayır diyebilmenin hafifliğini konuştuk, ardından bilinçaltımızdaki o yorucu “kurtarıcı” rollerini seans odasında sevgiyle kaynağına iade ettik. Şimdi ise tüm bu sınır koruma ve merkezlenme duruşunu, günlük hayatın içinde en çok gözden kaçırdığımız ama bizi en…

Hafta boyunca ruhumuzun derinliklerine samimi bir yolculuk yaptık; önce dışarıdaki dünyanın gürültüsünden kaçıp kendi içimizde nasıl güvenli bir liman inşa edebileceğimizi sorguladık. Ardından bilinçaltımızın o geçmişe takılı kalan tozlu odalarını inceledik. Şimdi ise tüm bu içsel arınmayı ve “kendi alanına sahip çıkma” duruşunu, modern hayatımızın en büyük işgalcisine karşı sergileme…

Hafta boyunca ruhumuzun derinliklerine indik; önce hızın bizi nasıl körleştirdiğini ve hayatı sindirmenin ne kadar hayati olduğunu konuştuk. Ardından JAAS perspektifiyle, öz değerimizin ve hak etme inancımızın önündeki o görünmez, bilinçaltı bariyerleri birer birer inceledik. Şimdi ise tüm bu içsel farkındalığı fiziksel dünyada bir mühürle taçlandırma zamanı. Bilinçaltımızda açtığımız o…

Hayat bazen üzerimizde görünmez bir ağırlık varmış gibi hissettirir. Ne kadar çabalarsak çabalayalım, bir türlü tam olarak kendimiz olamadığımızı fark ederiz. Bu his çoğu zaman, bilinçaltımızın derinlerinde saklı olan o eski sözlerden kaynaklanır. Bugün burada, tüm o karmaşayı geride bırakıp sadece kendine odaklanacağın, ruhundaki yükleri ait oldukları yere bırakacağın özel…

Günün gürültüsü, zihnimizin bitmek bilmeyen fısıltıları ve dış dünyanın bitmek bilmeyen talepleri arasında bazen ruhumuzun sesini duymak imkânsız hale gelir. Sabah uyandığımız andan itibaren bir yerlere yetişmeye, birilerine cevap vermeye ve “mükemmel” olanı inşa etmeye çalışırken, en çok kendi merkezimizden uzaklaşırız. Oysa hayatın karmaşası içinde durabilmek, sadece bir mola değil,…

Bahar; acele etmek değil, uyanmaktır. Gürültü değil, filizlenmedir. Bu bahar eşiği ritüeli; yeni başlangıç korkusunu bastırmak için değil, ona güvenle eşlik etmek için tasarlandı. Bazen hayat ilerlemiyor gibi hissederiz. Bazen başlamak isteriz ama içimizde görünmez bir el freni vardır.  Arınma yaptık.  Eski yükleri bıraktık. Ama şimdi soru şu: “Peki şimdi…

Şubat sonu garip bir eşiktir. Yeni yılın heyecanı hafifçe dağılmıştır. Bahar henüz gelmemiştir. İçimizde bir şey çözülür ama tam da ne olduğunu adlandıramayız. Belki yorgunluk. Belki sıkışmışlık. Belki de artık bize ait olmayan bir ağırlık. İşte tam bu dönemde bir enerji arınma ritüeli, başlatmak için değil; bırakmak için yapılır. Çünkü…